Mijn verhaal
Ik ben opgegroeid met de overtuiging dat je als mens de verantwoordelijkheid hebt om de aarde zo min mogelijk te schaden met je aanwezigheid. Mijn ouders gaven mijn zus en mij een sterk moreel kompas mee. Ze leerden ons wat het betekent om bewust in het leven te staan. Dat je respectvol moet omgaan met je omgeving en medemens, dat onverschilligheid iets slechts is, verspilling zonde is, en dat spaarzaamheid en hergebruik kansen oplevert. Ook leerden zij ons om de levende wereld te waarderen: de natuur is iets om je over te verwonderen en om te koesteren. Mijn moeder, natuurliefhebber en vogelaar, raapte waar ze ook kwam altijd het zwerfvuil van de grond op, terwijl ze haar kinderen leerde vogels te herkennen en de bloeiende bermplantjes te waarderen. Op vakantie bij mijn oom en tante leerde ik dat bramenjam eerst aan een struik groeit voordat het in een potje terecht komt. En andere tante leerde me dat je tamme kastanjes kunt rapen om te poffen in het vuur. Mijn vader, fervent zeiler, liet ons ervaren hoe je een boot door de wind kunt laten voorstuwen. Ook filosofeerde hij regelmatig over energieopwekking door de stroming van de rivier voor onze deur. En als we een zeilschip huurden op vakantie, maakte hij er een sport van om de brandstoftank zo vol mogelijk te laten, om triomfantelijk tegen de verhuurder te zeggen: de motor hebben we niet gebruikt.
Ik als 8-jarige op het strand van Ouddorp
Ik weet niet of het ook nurture was of nature, maar ik heb al van jongs af aan een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Van ongelijke behandeling kon ik heel verdrietig worden, ook als het een ander betrof. Op de basisschool werd ik soms getreiterd, niet om wie ik was maar omdat ik opkwam voor andere kinderen die gepest werden. En in mijn puberteit ontwikkelde ik overtuigingen uit maatschappelijke betrokkenheid. Ik herinner me nog goed dat ik op een dag had geleerd hoe het concept van belasting werkte in een samenleving, en werd sindsdien altijd opstandig als ik iemand erover hoorde klagen. Want als je mee wil doen aan een samenleving en wil meeprofiteren van de dingen die daarin geregeld worden, moet je daar ook je bijdrage aan leveren, toch. (Nog steeds kan ik me vreselijk opwinden over multinationals en rijke individuen die jaarlijks voor miljarden aan belasting weten te ontwijken.)
Dit alles legde het fundament voor de waarden die vandaag de dag voor mij vanzelfsprekend zijn, en tegelijkertijd mijn hart sneller doen kloppen.
Loopbaan
In 2003 koos ik voor de studie Communicatie, en hoe meer ik daar leerder over marketing en communicatie, des te meer ik nadrukkelijk niet de commerciële kant op wilde met dat vak. Ik wilde geen producten verkopen, niet de facilitator worden van consumeergedrag. Ik wilde iets zinvols doen in mijn werkende leven. Na een aantal jaar lanterfanteren op de hogeschool was ik eruit. Ik kon dit vak inzetten om mijn idealisme in de praktijk te brengen! Ik kon boodschappen gaan verkopen over de dingen die ik zelf belangrijk vond. Bijvoorbeeld om duurzaamheid te bevorderen. Mijn vuur werd verder aangewakkerd tijdens mijn afstudeerjaar, waarin ik masterclasses volgde over maatschappelijk verantwoord ondernemen. Met de scriptie die ik schreef voor de gemeente Zwolle dong ik vervolgens mee naar de MVO Scriptieprijs van initiatiefnemer Jan Jonker. Ik behaalde de tweede plaats.
Na mijn eerste baan bij een communicatieadviesbureau dat zich richt op overheidsorganisaties, werd ik communicatieadviseur bij TeamAlert. Ik was hier verantwoordelijk voor het opzetten van uiteenlopende, creatieve verkeersveiligheidscampagnes gericht op jongeren. Intussen leerde ik meer over psychologie en gedragsbeïnvloeding.
Toen ik niet jong genoeg meer was om bij een jongerenorganisatie te werken, vond ik een baan bij de JGZ Zuid-Holland West, waar ik zou adviseren over jongerencommunicatie en gedragsbeïnvloeding. Hier zette ik een bewustwordingscampagne op rondom een gezonde leefstijl onder pubers. Na afronding van dit project bleef ik nog een tijdje bij deze organisatie hangen, maar intussen zocht ik verder naar een baan in een branche die beter bij me paste.
VEMW werd mijn volgende werkgever. Deze Vereniging voor Energie, Milieu en Water, een belangenbehartiger voor grote energie- en waterintensieve bedrijven, was het nog niet helemaal voor mij. Lang niet groen genoeg, naar mijn smaak. Maar hier leerde ik wel heel veel over de complexe wereld van energie en de energietransitie. Toen ik voldoende basiskennis en zelfvertrouwen had opgedaan, zocht ik naar iets passenders in de duurzame energiesector.
Mijn heil vond ik bij TKI Urban Energy, een organisatie die verduurzamingsinnovaties voor de gebouwde omgeving stimuleert. Daar werkte ik ruim acht jaar met veel plezier aan de communicatie voor de stichting, voor de zusterorganisaties en voor programma’s die er liepen. In die jaren sprak ik meermaals over mijn ‘droombaan’, als ik het over deze werkgever had. Deze organisatie was actief in het hart van de energietransitie, en communicatie was zo ongeveer de kern van al het werk. Hier kon ik dus echt goed mijn ei kwijt. Tot die seven-year-itch…
En toen zei ik mijn baan op, vertrok ik naar Zweden en startte ik Väns Communicatie.
Drijfveren en persoonlijkheid
- Creatief en vindingrijk. Ik heb een groot adaptief en oplossend vermogen. Ik ben minder van de nauwkeurig uitgestippelde plannen en meer van het pragmatisme. Ik heb een hoge tolerantie voor ambiguïteit. Ik krijg energie van verrassende wendingen en ben op mijn best als ik een onverwachte uitdaging naar een positief resultaat kan improviseren.
- Doelgericht en non-conformistisch. Ik heb een sterke innerlijke motivatie om resultaten op te leveren en invloed uit te oefenen op omstandigheden. Soms ben ik een dwarsdenker. Ik sta voor mijn, van tijd tot tijd tegendraadse mening of onconventionele houding, en doe de dingen graag op mijn eigen manier. Dan vaar ik zelfbewust mijn eigen koers.
- Optimistisch en positief. Ik ben energiek, initiatiefrijk en constructief kritisch, zowel naar mezelf als naar anderen. Ik denk in mogelijkheden, zie vaak kansen. Mijn positiviteit maakt me veerkrachtig.
Uitlaatkleppen
Fotografie
Ik kan enorm veel plezier beleven aan mijn Olympus als ik in de natuur ben. Als ik in een mooi landschap sta, of als ik een wild dier spot, dan wil ik dat vastleggen. Een imposante zonsondergang vereeuwigen vind ik dan minstens zo gaaf als een bijzonder vogeltje dichterbij brengen. Als ik zo’n foto dan terugzie, thuis op een grote monitor, is het extra genieten als de foto ook nog eens haarscherp is en de compositie per ongeluk heel mooi heeft uitgepakt. Alsof je die zachte, kleurrijke veertjes zo kan aaien. Maar naast de natuur kan het ook geweldig zijn om mooie portretten te maken, bijvoorbeeld van elegante balletdansers. Fotografie is leuk, want je kunt er visuele esthetiek mee vangen en controleren.
Bekijk mijn foto’s op deze website.
Klassiek ballet
Ik dans al sinds mijn kleutertijd. Mijn grote zus zat op klassiek ballet, dus ik moest dat natuurlijk ook. En het was het helemaal voor mij. Mijn zus is nog steeds mijn grote voorbeeld. Zij geeft inmiddels les. Ik ben en blijf amateur, hobbyist, maar al decennialang heel fanatiek. Ik ga het liefst 3 keer per week trainen en neem alle pijntjes op de koop toe. Dansen maakt mijn hoofd leeg en mijn hart vol. Ik hoop dit nog te kunnen doen tot ik kreupel ben.
Optreden in coronatijd, in juli 2021: voor het eerst ooit voor de camera in plaats van voor publiek.
Hier (op 7:45 min.) danste ik de tarantella in het ballet La Boutique Fantasque, kerst 2014.
Tijdens het ballet Vineta, een klassiek balletsprookje dat werd bedacht door Paulette Willemse en opgevoerd werd in april 2014, vertolkte ik twee rollen: die van de herbergiersvrouw…
…en die van één van de bosfeeën. Mijn zus was de opperfee in dit sprookje.
Fast forward naar 2026, waarin ik in het sprookje Sneeuwwitje één van de spiegelgeesten was. Samen gaven wij uitdrukking aan de betoverde spiegel.
Avontuurlijke fietstochten
Als puber vervloekte ik het naar school moeten fietsen, maar tien jaar later ontstond er toch een onverwacht verlangen naar het fietsen. In 2015 kocht ik een eerste, heuse sportfiets. Met deze ‘fitness bike’, zoals deze fietssoort genoemd werd, maakte ik vele fietstochtjes door eigen land, van Groningen tot Limburg en van Zeeland tot de Wadden, en ook voor fietsvakanties in Europa bleek deze fiets eigenlijk best geschikt. Hij ging dan ook twee keer mee naar Oostenrijkse Alpen, de Eifel, ik fietste ermee door de Dolomieten en de wielen rolden zelfs over de grens van Kroatië voor een rondje Montenegro.
Naarmate de fietsvakanties intensiever werden, en ik merkte dat je meer van de natuur ziet als je van het asfalt af gaat, groeide de behoefte aan een geschiktere fiets voor dat doeleinde. Daarom ruilde ik mijn fitnessfietsje in voor een gravelbike. Met deze Trek kon ik beter fietsen op zand- en gravelwegen met zwaardere bepakking, en in de zomer van 2023 maakte ik hiermee een geweldige bikepackingtrip door Noorwegen.
Dankzij een man met verstand (van fietsen) kreeg mijn Trek in de zomer van 2025 nog een fijne upgrade. Omdat ik met mijn gravelbike voornamelijk op Nederlandse asfaltwegen fietste (onverharde paden waren toch meer iets voor vakantiebestemmingen), vroeg hij me of ik voor de tochtjes over asfalt niet beter passend materieel wilde. Met mooie Scopewielen met wegbanden kon ik heerlijk de Climate Classic in Nederland fietsen. De gravelbanden gingen er pas weer onder voor de Zweedse grindpaden. Vind mij op Strava